Alle berichten van Lonneke Snijder

Over Lonneke Snijder

Inlog: Lonneke

Het hobbelige leerpad

Heel wat ouders in mijn trainingen doen een beetje lacherig als ik vraag of ze aan curling doen. Toch curlen ze bijna allemaal. In overdrachtelijke zin tenminste. Bij curling wordt een schijf door een speler over het ijs geschoven, tot zo dicht mogelijk bij het doel. Zijn temgenoten zijn uitgerust met borstels waarmee ze het ijs zo glad mogelijk poetsen. De schijf kan zijn weg daardoor gladjes en geruisloos afleggen. En precies met dit proces gaat de vergelijking op: het kind is de schijf, de ouders de poetsers. Ze poetsen het pad des levens van hun kind glad, zodat het kind zo min mogelijk hobbels tegenkomt.

je-krijg-zelfvertrouwen-doorMaar helaas heb ik slecht nieuws. Curling werkt contraproductief. Kinderen die nooit een hobbel tegenkomen, die nooit stroefheid meemaken, die nooit een fout mogen maken, die nooit eens een deksel op hun neus krijgen, hebben het juist heel moeilijk. Ik las onlangs deze spreuk: Lijden is in feite onontbeerlijk voor geluk. Je moet weten wat kou lijden is om het lekker warm te hebben. En het klopt: je moet moeilijke dingen tegenkomen en overwinnen om je zelfverzekerd en gelukkig te voelen. En daar gaat het nu juist zo vaak mis. Ik zie in mijn praktijk regelmatig betutteling, overbescherming, verwennen, teveel voor ze doen, meegaan in smoesjes, oplossingen aandragen, etc. Zo hoeft het kind nooit zijn hersens te gebruiken en neemt het geen verantwoordelijkheid voor zijn leven.

Uiteraard is het je taak als ouder om je kind te beschermen bij gevaar of te helpen bij echte problemen. Maar wat leer je je zoon van 12 als je zijn lunchtrommel nabrengt omdat hij die vergeten is? Welke boodschap geef je je kind? Je leert hem dat hij geen verantwoordelijkheid hoeft te nemen. Boodschap: andere mensen regelen het toch wel voor je.

Sommige kinderen doen hun uiterste best om hun ouders flink te laten curlen. Ik kan de kinderen die heftig drama maakten van het (te laat) maken van hun huiswerk, in mijn praktijk niet op 1 hand tellen. Kinderen die hun ouders voor hun karretje spannen, bijvoorbeeld om op school maar niets te hoeven doen. Kinderen die zulk aangeleerd hulpeloos gedrag laten zien dat ze lamlendig op hun stoel hangen en afwachten wat hun nu weer gaat overkomen.

Wat moeten ouders (en leerkrachten) dan wel doen? Leer je kind dat hobbels in het leven erbij horen door hem precies zoveel verantwoordelijkheid geven als bij hem nodig is. Of eigenlijk net een beetje meer, want we onderschatten kinderen vaak nogal. Je begeleidt van een afstandje, bent een warme back-up als hij het even zwaar heeft, laat hem fouten maken en herstellen, coacht als hij dat nodig heeft en doet verder zo min mogelijk. Deze aanpak zal in het begin op heel veel verzet stuiten. Maar hou vol, want je kind zal zich trots gaan voelen over wat hij bereikt, vooral omdat hij het op eigen kracht heeft gedaan. En dat is iets wat iedere ouder eigenlijk wil voor zijn kind. Toch?

Deze column verscheen in aangepaste vorm in maart 2015 in het magazine Gifted@248 van 248media

De tekening van de monnik

de-ijsberg-illusieVandaag ben ik mijn training Mindset voor kinderen aan het voorbereiden. We gaan het hebben over de illusie van de ijsberg. Het topje van de ijsberg staat voor het zichtbare succes van mensen. We zien van deze mensen dat ze schitteren, succesvol zijn, beroemd zijn, of zelfs stinkend rijk. Maar zoals je weet, zit het grootste deel van een ijsberg onzichtbaar onder water. We zien niet hoeveel deze persoon heeft moeten doorzetten, hoeveel fouten hij heeft gemaakt, hoeveel hij heeft moeten opgeven om dit doel te bereiken en welke teleurstellingen daarbij hoorden. Daar hebben we het liever niet over in onze maatschappij. Alleen dat wat schittert boven water telt. En dat vind ik zo jammer.

De kinderen hebben allemaal een ‘held’ uitgekozen. En opgezocht wat bij deze persoon allemaal onder het wateroppervlak is gebeurd. Vandaag gaan we het opschrijven en aan elkaar vertellen. Het wordt vast weer een grote eye-opener voor ze.

Tenslotte vertel ik ze straks over mijn ‘held’: een boeddhistische monnik. Ik bewonder monniken om hun rust, hun beheersing, hun volharding en hun wijsheid. Iets waar ik nog veel van kan leren. Als afsluiter vertel ik ze het verhaal van de beroemde monnik en de rijke kattenliefhebber:

Een rijke man, die enorm gek op katten was, vroeg een beroemde monnik om een kat te tekenen voor hem. De monnik nam de opdracht aan en vroeg de man om na drie maanden terug te komen.

Drie maanden later stond de man ongeduldig op de stoep, maar de tekening was helaas nog niet klaar. Hij werd gevraagd om later terug te komen. Maar iedere drie maanden als de man kwam, kreeg hij hetzelfde antwoord: het is nog niet klaar, kom over drie maanden maar terug.

Na ruim een jaar vroeg de inmiddels ongeduldige man opnieuw of de tekening dan eindelijk klaar was. De monnik pakte zwijgend zijn beste potlood en tekende heel vlot en met vloeiende bewegingen de allermooiste kat die de rijke man ooit gezien had.

In eerste instantie was de man dolgelukkig met deze schitterende tekening. Maar al snel daarna werd hij boos. “Je tekende deze prachtige kat in nog geen minuut”, riep hij geïrriteerd uit. “Waarom heb je me dan meer dan een jaar laten wachten?”

Zonder iets te zeggen liep de monnik naar een grote houten kast. Zodra hij de grote deur open trok vielen daaruit duizenden tekeningen van een kat…

De rijke man begreep: Zij die iets eenvoudig doen lijken, hebben er meestal hard en lang voor gewerkt.

En zo is het. Ook met jouw held. Want zelfs de grootste ‘natuurtalenten’ moeten voor meesterschap nog enorm veel oefenen!

Deze blog verscheen als column van Lonneke Snijder in Gifted@248 (Lente 2016), een magazine van 248Media

Vandaag een kort persoonlijk verhaal van onze trainer Lonneke:

Mijn dochter ontwikkelde zich tot enige tijd geleden tot een kind met een behoorlijke vaste mindset. Om dit om te buigen, hing ik De Leertrap overal in huis op, en bezigde ik het mantra ‘Van proberen kun je leren’ wanneer ik maar kon. Ik herhaalde die boodschap zo vaak dat het soms mijn neus uit kwam. Maar ik zag langzaam verandering bij mijn dochter. Ze nam kleine stukjes risico en moest lachen om zichzelf als ze opgaf en, zoals ze dat zelf noemde, “van de trap af viel” als ze zei: ik kan het niet.

Na een tijdje kwam mijn dochter thuis met de mededeling: “Mam, dat ‘van proberen kun je leren’, dat klopt niet.” Ik keek haar verbouwereerd aan, wachtend op de uitleg die zou komen. “Nee”, zegt ze triomfantelijk, “proberen IS leren!”
Je begrijpt dat ik van binnen gloeide omdat het kwartje bij haar gevallen was!

Nog enige tijd later gaf ik een workshop Mindset aan een inspirerende school in Den Haag. Daar vertelde ik bovenstaand verhaal. Een deelnemer kwam naar me toe. “Lonneke, dat ‘proberen IS leren’, dat klopt misschien wel, maar ik heb een betere suggestie.” Verwachtingsvol keek ik haar aan. “Bij proberen zit een reserve. Daar zit al een stukje mislukken in. Ik zou het woord PROBEREN vervangen door DOEN. Gewoon doen. DOEN IS LEREN.”

En ze had gelijk. Doen is leren. Doen is risico’s nemen. Doen is beginnen en uitzoeken hoe ver je komt. Doen is ontwikkelen. Dus voortaan is mijn mantra:

Doen is leren

Deze blog verscheen eerder op www.lonnekesnijder.nl